تبليغاتX
باورم کن!...
 

وای خدا ! چقدر دوست دارم برم کنار دریا , توی ساحل بشینم ! 

صدای امواج رو بشنوم و بعد یهو دیوونه بشم و به طرفش بدوم و ... شتلپ !  ... یه شیرجه بزنم توی موجهای بلندش ...

مخصوصا روزهای ابری که موجهاش خیلی قویه و حال میده خودت رو به موجها بسپاری !

اونموقع توی سکوت و خلأ آب دریا چشمها رو باز کنی و سبز _ آبی _ بیرنگ دریا رو کاملا ببینی و لمسش کنی ! 

 

چایی خوردن کنار دریا , و حتی نگاه کردن به دیوونه های جو زده ای که جیغ و داد راه میندازن !  چقدر دلم برای نشستن روی ماسه های نیم تر ساحل تنگ شده !  یا نشستن روی تخته سنگهای بزرگی که روش میشینم و به آخر آخرای دریا خیره میشم . دلم برای صدای همهمهء برخورد موجها به سنگ و دیواره ها تنگ شده !

وای ! ... دریـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا ........   

هر وقت دریا رو میبینم شعری رو زمزمه میکنم که برای بار اول از معلم ریاضیمون شنیدم :

 

به دریا شکوه بردم از غم دشت

                                          از این عمری که تنگ تنگ بگذشت

به هر موجی که میگفتم غم خویش

                                          سری میزد به سنگ و باز میگشت

 

دلم یه دریای طوفانی میخواد !   

 

                                

ocean eye

.....*.........

...........*.........

..................*..........

تقديم به خيال برتر ذهن ندا ...

 

زیباست در پناه آسمان , در میان ابرهای هزار تصویر , تو را دیدن !

 


+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم دی 1385ساعت 20:32
توسط ندا همسفر نسیم موضوع: |

 

 

qegqegqegqeg       

 

قدیما کیش از کیشمیش شعر یا متن ادبی میگفتم و مینوشتم !

درست مثل یه زلزله _ که روال زندگی آدم رو تغییر میده , دیگه نه سنتور میزنم , نه توی دفترهام شعر میگم یا مینویسم . البته درسها و زیاد کارکردن با کامپیوتر دو عامل بزرگ این تغییره !

اون روز با خوندن وبلاگ دوست خوبم پدرام و پیشنهادش برای نوشتن یکی از اون نوشته ها , تصمیم گرفتم براتون یکی از شعرهام رو بنویسم .

نه قافیه اش درسته , نه وزن درست حسابی داره . چون هرچی از دلم بلند شده روی کاغذ آوردم .  پس به خوبی خودتون بخونید و ایراد هم نگیرید که شرمنده ! وقت اصلاح شعرهام رو ندارم .

 

اینم یکی از شعرهای ندا همسفر نسیم , تقدیم به بهترین ها ؛

به افتخارش ! ...  

 

  طراوت در میان اشک و زاری

عزیز من غمی در سینه داری ؟

                                              نمیفهمم چرا غمگین نشستی

                                                میان واژه ها , تنها نشستی

تو همچون یک بتی , من در نمازت

  جلال و شوکتی داری خدایی

                                            شگفت است این نگاه پر ز رنجت

                                               تو که با درد و غم کاری نداری

تو مشحون کرده ای از رنگ سرخت

   مرا زان گونهء سرخی که داری

                                               همه در حسرت آن پیچ زلفند

                                             وزان لبخند و آن مشکی کمانی

شنیدم از کسی , با طعنه میگفت

 که عشقی در دلت از من نداری

                                               امیدم هستی و من در حصارت

                                                  کجا بی مهر تو یابم رهایی ؟

  تحمل کن دل دیوانه ام را

ببخش از من اگر دیدی جفایی

                                              که من بی تو تماما خاک خاکم

                                              به هر لحظه روم سوی تباهی

   دل تنگ مرا گر واگذاری

  ببینی در عزا میرم به آنی

                                            تو یک مرهم شدی بر روح و جانم

                                               محبت کن ! بمان تا هر زمانی

تو گوش این « ندا » کردی ! عزیزم !

     نرو از پیش من ! تا میتوانی

                                                        gندا  _ 20/10/1382 g

.....*.........

...........*.........

..................*..........

تقديم به خيال برتر ذهن ندا ...

 

صدای قدمهایت را دوست دارم ! وقتی آهسته از کنار تیره _ روشن سایه ام عبور میکنی !

 


+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم دی 1385ساعت 20:37
توسط ندا همسفر نسیم موضوع: |

اول از همه عید غدیر رو به همتون تبریک میگم ...

 

وقتی به دیروز و امروزم نگاه میکنم , میبینم خیلی فرق کرده ! دیگه مثل قبل ها نیست !

مثلا مثل قبل ها , لحظه هام انحصاری نیست !

خنده هام دروغکی و تظاهری نیست ! جدی جدیه ! واقعیه ! از ته دله !

دیگه مثل قبل ها هم احساس تنهایی نمیکنم , انگار تنهایی شده یک زنگ تفریح و هروقت بخوام بوجود میاد !

سنگ صبورم دیگه دفترچه های سیاه شده نیست ! راستش دیگه یادم هم از اونها نمیاد . البته گاهی واسه نوشته هام دلتنگ میشم و میرم یکمی میخونمشون! اون نوشته ها واسه خنده مفیده ! 

 

چه باشه چه نباشه

 

راستی بچه ها !

دیدید بعضی آدمها وقتی دچار فقدان محبت میشن دست به هرکاری میزنن ؟! نمیدونم باید به حال این آدما دل سوزوند یا محل یه مولکول خاک رو هم بهشون نداد !

خلاصه من جرأت داشتم بنویسم !

تویی که یک علامت تعجبی (!) , اگه جرأت داری بگو کی هستی  . نکنه میترسی اسمت رو بگی ؟  بیچاره !  

.....*.........

...........*.........

..................*..........

تقديم به خيال برتر ذهن ندا ...

 

از آن روز که خورشید , عبور پلک تو را دیده , برای تابش در مه آلود چشمهایم , التماس میکند !

 


+ نوشته شده در شنبه شانزدهم دی 1385ساعت 13:55
توسط ندا همسفر نسیم موضوع: |

نمیدونم این بازی شب یلدا رو کی اختراع کرده ! اما بهرحال من از اولش خوشم نمیومد توش بازی کنم . ولی تو چندتا وبلاگ که گشتم و کلی خندیدم هیچ , تصمیم گرفتم به دعوت داداش نوید , منم بیام تو این بازی . آخه حیفه اینهمه من خندیدم , شماها نخندید .

البته اعترافات این بازی کمی هم لازمه تا هم رو بیشتر بشناسیم . پس زیاد نخندید که رودل میکنید !

 

( همه از بچگی شروع میکنن )

1 _ من وقتی بچه بودم خیلی قلدری میکردم و یادمه دخترخاله ام رو که حالا باهاش واقعا صمیمی هستم کلی اذیت میکردم ,واسه همین همیشه باهم قهر بودیم . 

 

2 _ روزای نوجوونی , نه خواهرام مشهد بودن ( یکی سر خونه زندگیش تهران بود , یکی دانشگاه ) تا باهاشون همصحبت بشم و نه داداش بزرگم که اونموقع دانشجو بود . واسه همین تنها همصحبت و همدمم توی خونه داداش عماد گلم بود که وقتی واسه سربازی رفت شیراز و بعد تهران _ من دم به دقیقه دلم براش تنگ میشد و دلم میگرفت و میشستم تو تنهایی گریه میکردم و براش نامه می نوشتم . ( عماد قدر من رو بدون چه اشکهایی که از دوری تو نریختم !!!    )

 

3 _ یه بار توی مقطع راهنمایی , زنگ دوم امتحان علوم داشتیم . من اصلا نخونده بودم . خیلی هم خوابم میومد ( شیفت صبح بودم ) واسه همین از همون زنگ اول , سرم رو گذاشتم روی میز و خودمو زدم به مریضی و الکی ناله کردم . سر نیم ساعت زنگ زدن خونه مون مامانم اومد دنبالم , رفتم خونه ! ...   ( یادش بخیر چقدر حال داد ...  )

 

4 _ اگه کسی رو واقعا دوست داشته باشم , حتی بزرگترین بدی هم در حقم بکنه ممکنه نادیده بگیرم . اما وای به روزی که چشم دیدن کسی رو نداشته باشم !!!    خدا به دور ...

 

5 _ همیشه و حالا ... خیلی شیطونم ! ...

 

 این هم از این ! ...

این بازی تنها خوبیش یادآوری خاطره هاست . نه ! هرچند خیلی از خصوصیاتم لو رفت ! اما مهم نیست ! ارزش داره ...

من اون پنج نفر رو معرفی نمیکنم . چون توی وبلاگ من هیچ الزامی برای هیچکس وجود نداره .

 

از ترانه ها ...

          ... بودنم ، ...

                     ... این آمدن های همیشگی ام ...

                                                               بوی بهشت نمی آید !

نیامدی !!! ...

             میروم ! ...

                       … اما ...

                            این  _  به جهنم  _ گفتنت را  نیز ...

                                                                        دوست دارم  ...

.....*.........

...........*.........

..................*..........

تقديم به خيال برتر ذهن ندا ...

 

اقیانوس پیشکش انسانها ! ...

برترین آرزوی من ! تنها , یک قطره محبت نثارم کن ! 

 


+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم دی 1385ساعت 11:8
توسط ندا همسفر نسیم موضوع: |

 

چند روز پیش وقتی داشتیم از دانشگاه برمیگشتیم خونه , دوستهام در مورد عاشق شدن و دوست داشتن بحث میکردن . منم غرق صحبتهای اونها شده بودم تا بفهمم روی چه حسابی این حرفها و عقاید رو مطرح میکنن .

 

فقط گوش میدادم و تصمیم داشتم هیچی نگم , تا اینکه یکی از اونها به من رو کرد و گفت :" آدم وقتی دل میبنده , یعنی الکی هم عاشق بشه , زندگی براش راحت تر میگذره و طاقت خیلی از تنهایی ها براش آسون میشه " ...

 

ناخودآگاه نیشخند زدم . طفلی فکر کرد دارم مسخره اش میکنم , واسه همین ازم پرسید: " چرا میخندی ! مگه غیر اینه ؟ ... " .

 

دستهام داغ شد . درست مثل لحظه هایی که واقعا میخوام احساسم رو بیان کنم . یه حرفی زدم که اصلا فکر نمیکردم , یکروز به زبون بیارمش .

 

گفتم : " اگه قرار باشه میون از یک صخره بلند پریدن و عاشق شدن یکی رو انتخاب کنم , یقینا بدون هیچ فکری , با خوشحالی از صخره می پرم پایین " .

دوتا دوستم زدن زیر خنده ! اما اصلا ناراحت نشدم . میدونستم منظورم رو نفهمیدن , واسه همین با خنده منظورم رو بهشون گفتم .

 

اینکه : " آخه آدم وقتی جلوی پرتگاه ایستاده , خودش تصمیم میگیره که بپره . اما عش , بدون اجازه میشینه تو قلب آدم ! کسی که از صخره میپره پایین , همون لحظه اول , میدونه دو راه در پیش داره , یا معجزه و به سلامت رسیدن , یا روی سنگها جون سپردن . تازه این سقوط روی یک خط راست و با سرعت فوق العاده زیاده ؛ این میون تنها یک حس وجود داره و اون حس مُـردنه !... اما وقتی عاشق میشی ... , راهی جلو پاهات نیست ! اول راه نمیدونی چی پیش میاد ! اصلا نمیدونی به آخر میرسی یا نه ! نمیدونی وقتی آخرش رسیدی باز هم میتونی باور کنی عاشقی یا نه ! نمیدونی وقتی به آخر رسیدی عاشق آدم لایقی شدی یا نه ؟ نمیدونی میشکنی یا نه ؟... نامردی میبینی یا مردانگی ؟ ... سرخوش فقط عاشق میمونی و عاشق شدن معشوقت رو میبینی , یا با خوشحالی به هدفت میرسی و با معشوقت زندگی میکنی , و یا هزار اتفاق که حتی به ذهنمون نمیرسه ! این یعنی بی نهایت احساس , که باعث رنجش خاطر آدما میشه ! واسه همین نصیحتت میکنم بیخود عاشق کسی نشی,که اگه بخوای از خط شروع بگذری , دیگه راه برگشتی نیست , علاج و درمونی هم واسه زخمهای بین راهتون وجود نداره . یعنی تا ابد بین راه گیر کردی و به آخر نمیرسی و جز حسرت و خاطره هایی که لحظه ای ترکت نمیکنن هیچی با خودت نداری . یعنی اگه برای بار هزارم هم عاشق بشی , در واقعیت , باز هم درگیر عشق اولی ( مخصوصا ) و عشق های قبل از اون هستی " .

 

اون لحظه ... قیافهء دوستهام اینطوری بود : «   » . هرچند حرفم رو تأیید کردن , اما مطمئنم به عمق تفکر من پی نبردن !

بعدش گفتم : " از همون بالا , پایین صخره ها رو نگاه کردن خیلی قشنگه و کلی صفا داره ... پریدن نتیجه ای نداره و هیچ اثر خاصی نمیذاره . عاشق شدن هم همینطوریه ! واسه خودش روش داره ! ... عشق واقعی خودش پیدامون میکنه . بیخودی دنبالش راه نیفتیم که واقعا توی این واژه گم میشیم . و اگه خدای نکرده گم بشیم و میون راه تنها بمونیم , از عشق یک داستان غم انگیز میسازیم و  نفرینش میکنیم . بهتره سرمون گرم زندگی باشه و زیاد دنبال این مسائل نگردیم تا کمتر خودمون و قلبمون رو آزار بدیم " .

 

خودم هم کلی از این حرفهام دلم گرفت , اما بقول شاعر :

 

نتوان بست زبانش ز پریشانگویی        آن که در سینه بجز قلب پریشانش نیست

 

    یه دلتنگی کوچولو ...                      

                          سقف دلبستگی بی تو

                                    واسه من سایه نداره

                                                 دلم از روزی که رفتی

                                                           دیگه همسایه نداره

.....*.........

...........*.........

..................*..........

تقديم به خيال برتر ذهن ندا ...

 

شب در چشمان تو و خورشيد در قلبت ! طلوع با لبخند تو و اميد در كلامت ! زندگي در بودن تو و زيبايي در نوازش هات !

اي تويي كه با نوازش بودنت ، لبخند كلامم را ، همسفر خورشيد ، به اميد سوق ميدهي ، در هميشه غروب چشمهاي من ، ستاره شو !

 

 


+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم دی 1385ساعت 16:23
توسط ندا همسفر نسیم موضوع: |