باورم کن!...

اینم تصویری از کارت ایران اهدا ( 1 . 2 ) واسه خاطر اونایی که میخوان ببینن چه شکلیه ! یه نصیحتی هم شنیدم که بهتره به اونایی که تو این سایت عضو هستن یا میخوان عضو بشن بگم . این کارت رو در محلی قرار بدید که همه اعضای خانواده ازش آگاه باشن . ولی تا جایی که میتونید جلو دست غریبه ها نذارید . بقول دوستم ، خدایی نکرده یه وقت زنده زنده ، تیکه تیکه تون نکنن ! هر چی باشه تو این دنیا آدم نامرد هم پیدا میشه که از رحم و انسانیت بویی نبُرده !

یه نامه دیدم خیلی به دلم نشست . عکسش اینجاست ، شما هم ببینید .

مامانم آخر هفته واسه یه مدت کوتاه میخواد بره زاهدان ، پیش مامان نرگسی شوکولاتم ( محمود عسل اینا ) . هروقت یادم از سفرهای مامانم میاد دلم میگیره . هیچ وقت یادم نمیره یه بار 15 روز رفت سوریه و وقتی برگشت خونه ، چون محمود به دنیا اومده بود ، درست سه روز بعد رفت تهران ( اونموقع خواهرم اینا تهران بودن ) .

شاید تلخ ترین روزهای تنهایی من همون روزا بود . روزایی که بدجور کمبود محبت مامانمو حس میکردم ، روزایی که دلم میخواست ببینم محمود چه شکلیه ! روزایی که امتحانات پایان ترمم بود و من تا غروب تو خونه تنها بودم و ... ! وقتی الان یادم میاد چقد تنها بودم بغض گلومو میگیره !